دنباله یه طرح تازه.. یه تبسم خیالی..

یه روزایی قهوه ماله فال بود و فال ماله تو..

گذشت و امروز نه فال و ماند و نه تو

نه فال رو می خوام نه بخت و نه تورو..

خنده داره یا گریه دار نمی دونم..

اقای عاشق عاشقی یادت هست؟؟

واسه بازیچه نبودن اخرین بازی همینه!!!

من عروسک کدوم بازیه وحشت

من صدای قحطیه کدوم تبارم

که مثله تولد فاجعه سردم

که مثله حادثه ارامش ندارم؟؟؟

رفتن و رفتن ساده و صادق نیامدن باز حتی تا امروز

خدا به همرات ای خسته از شب اما سفر نیست علاج این درد

راهی که رفتی رو به غروبه رو به سحر نیست

شب زده برگرد....

شاید تو نامی باشی در ذهن کسی

شاید وجودی دور از واقعیت ... شاید فکر می کنی هستی فقط فکر...

و وای به روزی که بیدار شوی

وای چه بیداریه تلخی...

وقتی می فهمی هرگز وجود نداشتی!

مثل من که هیچ وقت وجود نداشتم...تنها شاید یک اسم!!

هی فلانی زندگی باید همین باشد!!!

 ضعف خود را عیان نمی سازند رازدار و خموش و مکارند!!

من هم زنم زنی که دلش در هوای تو می زند پر و بال

دوستت دارم ای خیال لطیف دوستت دارم ای امید محال....

ان زمان که خبر مرگ مرا می شنوی کاش می دیدم تو را ای کاش...

یه جایی...

یه روزی...

یه کسی...

یه چیزی...

صبر داشته باش

صبر داشته باش...

تیره چشم کوچک من گفت:"خب شعر تازه چه داری؟"

دیدم از نجابت سیگار سرخ شد گلوی سپیدش

گفتم:" از که شعر بگویم قلب من شکسته کلیدش"

در جواب طعنهء من گفت با زبان دودیه سیگار

کین دروغ مصلحت انگیز کهنه شد دگر سر تکرار

بعد دست رو شده گفتم"شعر گفتم از تو چه پنهان"!!

پر شد از صدای خجالت ان اتاق بی سر و سامان

صد گناه نم نم محتاط بوسه های نارسمان کرد

حلقه های روشن دودی دست کم مقدسمان کرد...

دفن شد جنازهء سیگار در غروب سرخ بخاری

تیره چشم کوچک من گفت:"خب شعر تازه چه داری؟؟"

رفتم به خدا...

گر هوسم بود بس ام بود....

سنگ شو لعنتی...

کور باش و نبین

سنگ باش و فراموش کن...

خسته شدم از درد کشیدن...

دلم گرفته است به ایوان می روم و دست به ۱وست کشیدهء شب می کشم...

منم دلم گرفته اما اینجا ایوانی نیست

دلم گرفته دلم هق هق بلند گریه می خواد

دلم یه دنیا گریه می خواد چشمام یه دنیا گریه می گنه اما باز هم دلم باز نمی شه

ای فروغ منم به اغاز فصله سرد ایمان اوردم

منم باور کردم فرداها هرگز نمی ایند

من به خوش باوری خودم خندیدم 

باز هم صدای بلند اهنگ باز هم هق هق...

خیلی دوست دارم بدونم کی تموم می شه

باز یه صدا می گه: دل کندن و رفتن پیش تو اسان بود روزی به من گفتی دیگر نمی مانم گفتم که می میرم گفتی که می دانم!!!

مثل یک غریبه پیش من نشستی من نمی شناسم تورو

نه نگاه تو شبیه اون نگاهه نه حضورت چون پناه و تکیه گاهه

فکر تو نگاه تو یک جای دیگست چشم تو دنبال یک رویای دیگست

مثل یک اجاق بی شعله ی خاموش سایه ی غربت گرفتی

تو در اغوش مثل ما از خوده دیروز اثری نیست

دیگه از تو خبری نیست

تو کی هستی تو کی هستی من نمی شناسم تورو

مثل یک غریبه پیش من نشستی من نمی شناسم تورو

بار اول روز اوله بعد تو صبح که از خواب پاشدم اولین کاری که کردم sms صبح به خیر نوشتم برای تو وقتی خواستم بفرستمش واست که حقیقت تالاپی خورد تو سرم شمارت تو گوشیم نبود یادم اومد خودم پاکش کردم دیروز یادم اومد چرا...

بغض کردم گریه هم کردم ...اما باز هم این ماجرا تکرار شد...

تا اون روز هر روز و هر شب فکر و ذکرم بودی گاهی تو گاهی خودمو مقصر می دونستم هزار بار از اول به ماجرا نگاه کردم هزار بار...

اما اون روز همون روزو می گم عشقه من کسی بهش می گفتم زندگیم مرد چند روز پیش بود ۱۰ روز یا بیشتر درست یادم نیست

به جاش من با تو حرف زدم قریبه ای که فکر می کردم همون...

بی خیال گذشت...

فقط این وسط من ضرر کردم می دونی چرا؟؟ نمی دونی بخدا

تو راست گفتی من زود خودمو باختم اگه کمتر بهت اهمیت داده بودم ...

می دونی من فرصت دیدن یه عزیز و از دست دادم واسه همیشه یادته که کیو می گم

اون رفت از این دنیا واسه همیشه...

کسی که من دوسش داشتمم مرد کسی که عشق و زندگیم بود مرد درست وقتی تو به گریهء من خندیدی...

مرگشو به خودم تسلیت می گم... حالا تو فقط یه غریبه ای که هم اسمشی فقط همین

یه اتاق باشه گرمه گرم...روشنه روشن...

تو باشی منم باشم کف اتاق سنگ باشه

 سنگ سفید...تو منو بغل کنی که نترسم ...

که سردم نشه...که  نلرزم

اینجوری که تو تکیه دادی به دیوار...

پاهاتم دراز کردی منم اومدم نشستم جلوت

وبهت تکیه دادم با پاهات محکم منو گرفتی...

دو تا دستتم دورم حلقه کردی

بهت می گم چشماتو می بندی؟

می گی اره بعد چشماتو می بندی

بهت می گم برام قصه می گی؟ تو گوشم؟

می گی اره بعد شروع می کنی اروم اروم

تو گوشم قصه گفتن یه عالمه قصه طولانی

وبلند که هیچ وقت تموم نمی شن

می دونی؟

می خوام رگ بزنم...رگ دست خودمو...

مچ دست چپمو...یه حرکت سریعیه ضربه عمیق

...بلدی که؟ولی تو که نمی دونی می خوام

 رگمو بزنم...تو چشماتو بستی...

من تیغ واز جیبم در میارم... 

نمی بینی که سریع می برم...

نمی بینی خون فواره می زنه...رو سنگای سفید

نمی بینی که دستم می سوزه،

لبم و گاز می گیرم که نگم ااااخ

که تو چشماتو باز نکنی و منو نبینی

تو داری قصه می گی...

من شلوارک پامه...دستمو می ذارم

رو زانوم...خون میاد از دستم میریزه رو سنگا

قشنگه مسیر حرکتش...حیف که چشمات

 بستس و نمی تونی ببینی

تو بغلم کردی...می بینی که سرد شدم

محکم تر بغلم می کنی که گرم بشم

می بینی نا منظم نفس می کشم

تو دلت می گی اخی دوباره نفسش گرفت

می بینی هر چی محکم تر بغلم می کنی

سردتر میشممی بینی دیگه نفس نمی کشم

چشماتو باز میکنی می بینی من مردم

می دونی؟

من می ترسیدم خودمو بکشم از سرد شدن...

از تنهایی مردن از خون دیدن...

وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم

مردن خوب بود ارومه اروم

گریه نکن دیگه...من که دیگه نیستم

چشماتو بوس کنم بگم خوشگل شدیاا

بعدش تو همون جوری وسط گریه هات بخندی

گریه نکن دیگه خب؟دلم می شکنه ها

دل روح نازوکه...نشکونش خب؟؟؟

تکه هاشو جا مي‌ذارم ، فکرامو ناله مي کنم

اين آخر يک سفره ، پس دادن خاطره ها

ته عشق اجاره‌اي ، آه بلند بي صدا

کليد خونه رو مي‌دم ، به دست باد لعنتي

کوچه ي لختو مي‌سپارم ، به بچه هاي پاپتي

خاکستر ملافه‌ها ، عکس هاي پاره پاي در

حسرت روياي سفر ، رو بالش بي بال و پر

کنار حوض نقره‌اي ، يه قطره از خون منه

گربه ي همسايه‌ي ما ، انگار که باز آبستنه

کليد خونه رو مي‌دم ، به دست باد لعنتي

کوچه ي لختو مي‌سپارم ، به بچه هاي پاپتي

تور عروسي تو هم ، افتاده روي اطلسي

نمي دونه کجا بره ، از زور درد بي کسي

يه ساعت بي عقربه ، افتاده روي تخت خواب

شمعدوناي خالي پُر از ، پرسش داغ بي جواب

کليد خونه رو مي‌دم ، به دست باد لعنتي

کوچه ي لختو مي‌سپارم ، به بچه هاي پاپتي

به طرز عجیبی یادم میره گذشته ها گذشته...

نمی خوام و می خوام بشم از تو جدا...

رویای عزیز تردید و گریز

بی عشق نمی تونم به خدا...

سلطان قلبم بی تو سرابم الودهء فکر ناجور و تردید...

شریک سقف من نیستی

بذار همسایه باشیم و فقط یک دونه دیوارو

شریکم باش . شریکم باش . شریکم

شریک عمر من نیستی

بیا هملحظه باشیم و همین یک لحظه دیدارو

شریکم باش . شریکم باش . شریکم

فقط در هفته . یک لبخند . لبتو قسمت من کن

اگه خورشید من نیستی . بیا و شمعو روشن کن

تمنای شرابم نیست . یه جرعه آب شریکم باش

کنار چشمه رویا . یه لحظه خواب شریکم باش

شریک سقف من نیستی

بذار همسایه باشیم و فقط یک دونه دیوارو

شریکم باش . شریکم باش . شریکم

شریک زندگیم نیستی . شریک آرزویم باش

اگه نیستی کنار من . بیا و ربرویم باش

سلامی کن گه و گاهی . به نام آشنا بر من

همین اندازه هم بسه . برای شور دل بستن

غزلخونم نباش اما به حرفی ساده شادم کن

اگه دیدی منو . بشناس . نمیگم اینکه یادم کن

یه عشق نا به سامانو چه سامانی از این خوشتر

شکایتنامه دل رو چه پایانی از این خوشتر؟

سخت هست اما ممکنه می شه سختیش رو کم کرد نمی گم میشه اسونش کرد چون نمی شه می شه باهاش کنار اومد یه باور می خواد اونم اینه که باور کنی هر راهی رفتی خوردی به دیوار...

وقتی تمامه تلاشت رو کردی... و اخرین تلاشت پس موندهء انرژی و غرورت رو گرفته ناچار این فرایند شروع می شه مثله کسی که داره غرق می شه انقدر دست و پا می زنه تا بدنش بی حس می شه بدش دیگه هیچی یه فرایند شروع می شه مثله مرگ....دیگه همه چی بی اهمیت می شه شاید اشکی هم در کار باشه شایدم نه...

فراموش کردنم همینه به شرط اینکه تسلیم بشی وسط کار دوباره دست و پا نزنی باور کنی که تمامه تلاشت بی نتیجه بود و تلاشه دوباره همون جوابو می ده...

باید خودت و به دستش بسپری و فقط بهش فکر نکنی باید به فراموش کردن فکر نکنی چون بازم می شه یاد اوری می شه پنبه کردن هر چی رشته بودی...